ว่าด้วยเรื่อง....กสิณ

(1/1)

derbyrock:
กสิณ คือ อะไร?

กสิณ แปลว่าวัตถุสำหรับดึงจิตให้เป็นสมาธิ

กสิณเป็นกรรมฐานสำหรับฝึกจิตด้วยวิธีเพ่งมองและหลับตานึกสลับกัน ทำให้จิตเป็นสมาธิได้ง่ายและรวดเร็ว เพราะจิตจะสนใจอยู่กับกสิณที่เพ่งมอง เมื่อหลับตาลงจะเห็นภาพนิมิตของกสิณนั้นติดตามาด้วย ถ้าฝึกบ่อยๆ นิมิตจะปรากฏเด่นชัดมากยิ่งกว่ากสิณจริงเป็น100ๆ เท่า ผู้เพ่งกสิณจิตจะไม่ฟุ้งซ่านและไม่ง่วงนอนในเวลาทำสมาธิเพราะจิตมีกสิณเป็นตัวยึด

วิธีการเพ่งกสิณ

นั่งห่างจากแผ่นกสิณ 1 เมตรเพ่งมองไป ณ จุดกึ่งกลางแผ่นกสิณชั่วขณะหนึ่งแล้วหลับตาลงนึกภาพกสิณนั้น  ถ้าจิตเป็นสมาธิจะเห็นภาพของกสิณผุดขึ้นมาในใจเป็นสีตรงข้ามกับแผ่นกสิณจริง เมื่อภาพนั้นหายไปให้ลืมตาขึ้นมาเพ่งมองใหม่แล้วหลับตาลงนึกภาพกสิณอีกสลับกันไปเช่นนี้ จนกว่าจะเห็นภาพกสิณนั้นเป็นสีเดียวกันกับสีที่เพ่ง จึงหยุดการเพ่งแล้วฝึกเข้าฌานเพื่อทำวิปัสสนาญาณให้เกิดต่อไป

ประโยชน์ของกสิณ

เบรกอารมณ์ตนเองได้โดยอัตโนมัติเมื่อถูกกระทบ(อภิภายตนะ)

ทำให้จิตเร็วต่อการรับรู้และมีความทรงจำดี

มีสมาธินิ่งอยู่กับสิ่งที่ทำได้นานเท่าที่ต้องการ

ทำฌานได้สูงสุดตามหลักพระพุทธศาสนา

พัฒนาความคิดทำให้เกิดปัญญาเฉพาะตัวขึ้นมาได้เอง

วิธีทำกสิณ

วิธีทำกสิณต้องทำเป็นวงกลม ได้ขนาดพอดี มีความละเอียดและข้อกำหนดบางอย่างยุ่งยากพอสมควร ถ้าทำไม่ถูกก็อาจกลายเป็นกสิณมีโทษไป ก่อนทำควรศึกษาให้ดี วัตถุที่ทำเป็นกสิณได้มี 10 ชนิด คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ (ภูตกสิณ 4 ชนิด) สีแดง สีเขียว สีเหลือง สีขาว (วรรณกสิณ 4 ชนิด) แสงสว่าง และอากาศ

ที่มา:http://www.kasina.org
 

۞เณรน้อยเส้าหลิน۞:
ขอบคุณครับพี่ตี๋ด้วยครับ

กสิณก็เป็นบาทแห่งการเจริญสติปัฏฐาน 4  เป็นบาทแห่งวิปัสนาอันจะกระทำให้ปัญญารู้แจ้งเห็นแจ้งแทงตลอดในพระธรรมทั้งหลาย

กสิณในทางพระพุทธศาสนาจะต่างกับกสิณของพระฤาษีครับ  เนื่องจากพระพุทธศาสนาใช้หลักการเพ่งจำแล้วน้อมนำมาไว้ในจิต ให้ระลึกรู้ในจิต  แต่ถ้าเป็นกสิณนอกพระพุทธศาสนาจะเพ่งอย่างเดียว ไม่น้อมนำสู่ภายในใจ จะเป็นการส่งจิตออกนอก  เพ่งจนเกิดวงกลม  พระพุทธเจ้าท่านถึงสอนพระสาวกว่า "ห้ามส่งจิตออกนอกเด็ดขาด ให้น้อมอารมณ์เข้าสู่ภายใน"  นี่ก็เป็นเหตุที่ทำให้เหล่าพระฤาษีทั้งหลายต่างไม่บรรลุธรรมกันครับ

บุคคลที่ฝีกกสิณเมื่อจิตสงบดีแล้ว เห็น จำ คิด รู้ รวมมาหยุดอยู่จุดเดียวกันความส่ว่างก็จะปรากฏมีลักษณะเป็นดวงกลมใสบริสุทธิ์  มีรัศมีสว่างจ้า แต่นวลตาเป็นอย่างยิ่ง เป็นอัปมาณัง ไม่มีประมาณ  เรียกว่าอัปปมาสมาธิ ครับ  

แต่บุคคลผู้ฝึกกสิณต้องพึงระวังในฤทธิ์ทั้งหลาย หากติดในวิสัยแห่งฤทธิ์แล้ว จะทำให้เจริญวิปัสนาได้ยากครับ  

ปุญฺญานุสฺสติ(สิบทัศน์):
ขอบคุณเฮียตี๋และท่านต่ายมากนะครับ สำหรับความรู้เรื่องกสิน เป็นประโยชน์สำหรับผู้ที่ต้องการจะศึกษามากครับ  :001:

นำร่อง

[0] ดัชนีข้อความ