:059:รอวันเวลาแห่งพันธนาการจะหลุดพ้น....
คำมั่นและสัญญาที่เราต้องรับผิดชอบต่อหน้าที่ให้สมบูรณ์
เพื่อไม่ให้ค้างคาใจแล้วเราจะจากไปอย่างมีความสุข
ไม่ต้องกังวลใจต่อเหตุการณ์ในอดีต"อะนากุลาจะกัมมันตา"
การทำงานไม่คั่งค้างเป็นมงคลของชีวิต
การกลับคืนสู่สามัญนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก.....
วันเวลาที่ผ่านพ้นไปนั้นทำให้เราต้องพบปะเจอะเจอผู้คนมากมาย
สักการะนั้นมันเป็นโลกธรรมที่ละเอียดอ่อนซึมลึกในความรู้สึกของผู้คน
มันผูกมัดเป็นภาระแห่งวิถีของชีวิตที่คอยฉุดดึงไว้ไม่ให้เราจากไป
จงทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลัง....
แล้วก้าวเดินไปสู่ความใฝ่ฝันตามความปรารถนาของตัวเรา
"ฝันให้ไกล..ไปให้ถึง"ทุกสิ่งไม่เกินความพยายามของมนุษย์
วันเวลาของชีวิตเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว
ขอจงเร่งความเพียรพยายามทำความฝันนั้นให้เป็นจริงโดยเร็วไว
อย่าปล่อยวันเวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์
ไม่มีใครช่วยเราได้......นอกจากตัวของเราเอง....
สำหรับเรื่องนี้...ผู้อื่นเป็นได้เพียงกำลังใจเท่านั้น
การก้าวไปสู่ความใฝ่ฝันนั้นต้องกระทำด้วยตัวเราเอง
ไม่มีอะไรจีรังและยั่งยืน...
สุขใดไหนอื่นหรือจะเท่าสุขจากพระธรรมขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า...
:054:แด่การเดินทางตามความใฝ่ฝันที่ตั้งไว้
![:054:](https://www.bp.or.th/webboard/Smileys/default/054.gif)
เชื่อมั่น-ศรัทธา-ปรารถนาดี
รวี สัจจะ-สมณะไร้นาม
๑๒ สิงหาคม ๒๕๕๒ เวลา ๑๐.๒๓ น. ณ ศาลาน้อยริมน้ำโขง ชายแดนประเทศไทย